Ezikli Femme Fatale’likte Bir Marka: Alanis Morisette Tükürüğü

90’ların sonunda “yabancılı” müzikler dinlemeye başladığımdaki ilk mutlu keşiflerden biri canım Alanis Morisette idi. Aynı dönemde ergen aymazlığı ile Nirvanacılar ve Metallicacılar olarak saf tutmamızı hiç saymıyorum yalnız. Bir de ben zaten o zamanlar da keko bir çocuk olduğum için, 90’ların sonunda kendine yumuşak bir yol seçen Con Bon Covi’yi seçmiş, conbon covici olmuştum kendi kendime. Zaten dediğim dönem de  Bon Jovi’nin Bed of Roses’ları filan değil ; conboncobi’nin “Jennie Don’t You Take Your Love to Town” gibi kekoli şarkıları dönemiydi. Bakınız grup olan Bon Jovi ile insan olan conboncovi arasındaki ince çizgiyi çizdim ve ortaya kodum. Bence müzikal bilinç bunu gerektirir.

Alanisciğime de gelince, 1998 yılında çekilmiş Thank You şarkısının klibindeki, şu ikonik görüntüsüyle dikkatimi çekmiş ve bir daha aklımdan çıkmamıştır:

alanis

 

2010’lu yıllarda Alanisciğim ne durumda olduğuna göz ucuyla bir baktım. Bakmaz olaydım. O yüzden yukarıdaki fotoğrafa geri döndüm.

Neyse ne diyordum. Evet “Oughta Know” sonraki yıllarda, ne zaman tükürük saçarak sinirlenmek istesem ya da ne zaman sinirli bir şekilde koşuya çıksam (ben 10 yaşından beri her gün 10 km koşarım havası çektim size ama 29 yaşımı biraz geçe sporla tanıştı bu peynir tenekesinden hallice vicut) dinlediğim bir şarkıya dönüştü. Böyle koşarken loop’a alıp “but you are still alive” diye bağırmışlığım çoktur durduk yere. Bu güzide eser,  “Oughta” kalıbının kullanıldığını görüp görebileceğiniz en nadide yerdir. Bence tek yerdir, atmayalım “oughta” ne allasen?

(Az önce Güzide ve Nadide’yi aynı cümle içinde kullandım, üstelik büyük harfle yazdım. İkiz kızlarımın adını Güzide ve Nadide koyacağım. İrademdir)

You Oughta Know, kendisinden ayrıldıktan sonra, hızlıca yerine birisi bulan, kendisinin dandik bir versiyonuna yar olan, şerrefsiz ötesi olduğu iddia edilen bir sevgiliye yazılmış, küfürlü müfürlü edepsiz bir şarkıdır. İhtiras ve kuyruk acısı doludur. Kuyruk acılı da olsa benim nazarımda gelmiş geçmiş en “femme fatale” şarkıdır.  2016 yılında yeniden yapılacak olsa, hiç uğraşmasınlar bence, yapılamaz.

Ben bu hayatta intikam sevmem, intikamlı ezikli hareket hiç sevmem. Bazı devlet büyüklerim gibi ihtirasları olmayan bir insanımdır. Anlatım bozukluğu yaptım az önce. İhtiraslı devlet büyüklerimin aksine ben ihtirassızımdır demek istememiştim. İhtirası olmayan bazı devlet adamları tanıdım, onlar kadar ihtirassızım demek istedim.

Gel gör ki bir intikam seveceksem Alanis intikamı severim arkadaş. Her mahrem detayıyla lanet ediş, “how quickly i was replaced and are you thinking of me when you fuck her” diye tükürüklerini saça saça serzeniş görmedim. Bence 1995’ten beri böylesi yapılmadı da.

O zaman koro halinde söyleyelim:

cause the joke that you laid in the bed
that was me and i’m not gonna fade  as soon as you close your eyes, and you know it
and every time i scract my nails
down someone else’s back i hope you feel it
well, can you feel it

Canım Alanis, kimse kimseyi ölene kadar sevmez, her şeyden vazgeçilebilir ve herkes herkessiz yaşayabilir sen de biliyorsun. Sen onu, o seni, öteki berikini, o da bi başkasını bırakıp gidecek ve ikinci bir big bang olana kadar bu durum bir kezoluklar zinciri olarak devam edecek. Ama sen yine de o kadar güzel söylüyosun ki “ölene kadar seni sararım diyodun ama geberemedin hala” diye benim bile tükürük saçasım geliyor.